ბებია გავხდი და მეგონა, რომ ჩემი ცხოვრება ბოლოს და ბოლოს სიხარულით აივსებოდა… მაგრამ ჩემმა საკუთარმა
ქალიშვილმა ნელ-ნელა ისევ დედად მაქცია, ისე რომ ერთხელაც არ მკითხა, შევძლებდი თუ არა ამის გადატანას 😨💔
ბებია გავხდი და ვფიქრობდი, რომ ჩემი ცხოვრების ყველაზე ნაზი თავი იწყებოდა.
თავიდან ყველაფერი მშვენიერი იყო. მათ სახლში მივდიოდი, მარტინას ხელში ვიყვანდი და იმ ძველ იავნანებს ვუმღეროდი, რომლებიც ოდესღაც ლუსიასთვისაც მიმღერია.
როცა პატარა გოგონა იღიმოდა, მეჩვენებოდა, თითქოს სხეულში არსებული მთელი ტკივილი ქრებოდა. მაგრამ შემდეგ სამი დილა ხუთად იქცა. მერე ხუთი დილა გახდა ხუთი დილა და ორი შუადღე. შემდეგ კი ეს შუადღეები საღამომდე გაიწელა. თავიდან ამბობდნენ:
— დედა, მხოლოდ დღეს, გთხოვ.
შემდეგ კი:
— შენ ხომ მაინც სახლში ხარ. სხვა რა საქმე გაქვს?
ეს სიტყვები დანასავით ჩამესო გულში. რადგან მე ნამდვილად მქონდა საქმეები. მქონდა სხეული, რომელიც მტკიოდა. მქონდა ცხოვრება, რომლის დაბრუნებაც ბოლოს და ბოლოს საკუთარი თავისთვის მინდოდა.
მაგრამ ამას ვერავინ ხედავდა. ნოემბერში პორტუგალიის ბილეთები გავაუქმე. არავის დავუძალებივარ, მაგრამ ყველა ისე ცხოვრობდა, თითქოს შეუძლებელი იყო, რომ მე წავსულიყავი. როცა ეს ლუსიას ვუთხარი, მან უბრალოდ მიპასუხა:
— დედა, სხვა დროს წახვალ.
იმ წამს გავიღიმე, მაგრამ ჩემში რაღაც ძალიან გაცივდა.
იანვარში მუხლების ტკივილი გამიძლიერდა. ექიმმა მითხრა, რომ ნაკლები დრო უნდა გამეტარებინა ფეხზე დგომაში, უნდა მოვრიდებოდი დახრას და მძიმე ნივთების აწევას უნდა შევშვებოდი. ეს ლუსიას ვუთხარი. მან ჩამეხუტა და მითხრა:
— საწყალო დედა, თავს გაუფრთხილდი.
იმავე კვირას სამჯერ დამირეკა და მთხოვა, მარტინასთვის მიმეხედა. და მე მივდიოდი. ყოველთვის მივდიოდი. იმ ოთხშაბათამდე.
იმ დღეს მათ სახლში დილის რვა საათიდან ვიყავი. მარტინა გაცივებული იყო. განუწყვეტლივ ტიროდა და ხელიდან გაშვებას არ მაძლევდა. ვაჭამე, გამოვუცვალე, ხელში მეჭირა, ოთახიდან ოთახში დავდიოდი, შემდეგ ისევ ვაჭამე. საათები გადიოდა, მე კი ერთი ჭიქა წყლის დალევაც ვერ მოვასწარი.
იმ საღამოს შვიდის ნახევარზე სამზარეულოს იატაკზე ვიჯექი. არა იმიტომ, რომ ბავშვს ვეთამაშებოდი, არამედ იმიტომ, რომ ფეხზე დგომა აღარ შემეძლო. მუხლები ტკივილისგან მეწვოდა, ზურგი ქვასავით გამქვავებოდა, მარტინა კი ჩემს მკლავებში ტიროდა. ამ დროს კარი გაიღო. ლუსია შემოვიდა.
მან დაინახა, რომ იატაკზე ვიჯექი. დაინახა, რომ ოფლიანი ვიყავი, ფერმკრთალი, თითქმის სრულიად გამოფიტული. რამდენიმე წამი მიყურებდა, შემდეგ მზერა მაგიდისკენ გადაიტანა და თქვა:
— ჯერ კიდევ არ მიგიცია მისთვის ვახშამი?
თავიდან მეგონა, არასწორად გავიგე.
— ლუსია, დილიდან მასთან ვარ.
მან დაღლილად ამოიოხრა.
— ვიცი, დედა, მაგრამ უკვე შვიდის ნახევარია. ბავშვი მშიერია.
იმ წამს არ მიყვირია. არ მიჩხუბია. თავი არ დამიცავს. რაც შემდეგ მოხდა, კომენტარებში წაიკითხეთ ‼️👇‼️👇
უბრალოდ მივხვდი, რომ მათ თვალში მე უკვე ბებია აღარ ვიყავი. უფასო ძიძად ვიქეცი. ყოველთვის ხელმისაწვდომი. ყოველთვის ჩუმი. ყოველთვის ვალდებული.
ნელა წამოვდექი. მარტინა ლუსიას მკლავებში ჩავუსვი. ჩანთა ავიღე. ლუსიამ გაკვირვებით მკითხა:
— დედა, სად მიდიხარ?
მას შევხედე და ვუთხარი:
— სახლში. რადგან თუ ახლა არ წავალ, ერთ დღეს აქედან სასწრაფო დახმარებით გამიყვანენ.
მისი სახე შეიცვალა. მაგრამ მე უკვე გასასვლელისკენ მივდიოდი.
იმ ღამეს კონჩასთან წავედი. როცა კარი გამიღო, არაფერი უკითხავს. მხოლოდ თქვა:
— ბოლოს და ბოლოს.
გაოგნებული დავრჩი.
— რას ნიშნავს „ბოლოს და ბოლოს“?
შიგნით შემიყვანა, დივანზე დამსვა და მშვიდად თქვა:
— თვეებია ველოდები, როდის აღიარებ, რომ გიყენებენ.
ეს სიტყვები მძიმედ დამეცა გულზე, რადგან სიმართლე იყო.
იმ საღამოს ლუსიამ დამირეკა. ერთხელ. მეორედ. მესამე ზარზე ვუპასუხე. მისი ხმა კანკალებდა.
— დედა, მაპატიე. ვერ ვხვდებოდი…
მე ვდუმდი.
— არ ვიცოდი, რომ ასე ცუდად იყავი.
მაშინ პირველად ვთქვი ის, რაც თვეების განმავლობაში მახრჩობდა:
— არ იცოდი, რადგან არასდროს გიკითხავს.
შემდეგ კვირას დავსხედით და ვისაუბრეთ. ნამდვილი საუბარი იყო. მტკივნეული, ცრემლებით სავსე, მაგრამ აუცილებელი. ვუთხარი, რომ მარტინა მთელი გულით მიყვარს, მაგრამ სიყვარული არ ნიშნავს საკუთარი ცხოვრების დათმობას. მე ბებია ვარ, არა მეორე დედა. მე დახმარება ვარ, არა ვალდებულება.
ლუსია ტიროდა. თქვა, რომ ვერ აცნობიერებდა, რამდენი რამ დამადო მხრებზე. მეც ვტიროდი, რადგან მივხვდი, რომ ჩემმა დუმილმაც ასწავლა მას, რომ მე ვერ დაენახა.
შევთანხმდით. კვირაში სამი დილა. მეტი არა, თუ წინასწარ არ მთხოვენ. თუ ავად ვარ, თუ რამე მტკივა, თუ გეგმები მაქვს, მათ სხვა გამოსავალი უნდა იპოვონ.
არ ვიცი, ყოველთვის იმუშავებს თუ არა ეს. შეიძლება კვლავ სცადონ ჩემი საზღვრების გადაკვეთა. მაგრამ ამჯერად ერთი რამ ვიცი: „არას“ თქმა სისასტიკე არ არის.
აპრილში პორტუგალიაში მივდივარ. ბილეთები უკვე ნაყიდი მაქვს. ჩემი ჩემოდანი ჯერ კიდევ ცარიელია, მაგრამ ჩემი გული აღარ არის ცარიელი.
გასულ კვირას მარტინამ თითით ჩემკენ მიუთითა და თქვა:
— ბებია.
ამ ერთმა სიტყვამ მთელი ჩემი სული გაალღო.
დიახ, ის წამი ყველაფრად ღირდა.
მაგრამ არა ჩემი ჯანმრთელობის ფასად. არა ჩემი თავისუფლების ფასად. არა ჩემი ცხოვრების ფასად.
რადგან ბებიებსაც აქვთ უფლება დაიღალონ.
და რაც მთავარია, მათ აქვთ უფლება თქვან:
— დღეს არ შემიძლია.
